هرچیزی زیادیش دلو میزنه، از دهن میفته، بدمزه میشه. و در نهایت بی اهمیت. آدما به یه روز و دوروز غمگین بودنتون اهمیت میدن اما به ممتد بودنش دیگه نه.
آدمای زیادی رو میبینم که گله میکنن چرا دوستانشون توو دردها و مشکلات تنهاشون میذارن. و هیچوقت نگاه نمیکنن به اینکه طولانی شدن و دامن زدن به این دردها حتی خودشونو هم خسته کرده چه برسه به اطرافیانشون.
هیچکس حالش اونجور که شما فکر میکنید خوب نیست اما همه دارن ادامه میدن. و اگه بخواید پس زمینه ی تا ابد غمگینی بشید، بینِ راه جاتون میذارن. به همین سادگی.
برچسب:
نویسنده: پویان بختیاری
تاريخ: پنجشنبه
12 ارديبهشت
1398 ساعت: 19:43